در سال 1952،  ارنستو چه گوارا، دانشجوی 23 ساله رشته پزشکی سفر نامه ای را در طی سفرهایش به امریکای لاتین بهمراه دوست 29 ساله محقق و بیولوژیست خود،  آلبرتو گرانادو، نوشت.

آنها در طول سفر شش ماهه پر حادثه خود، دوست های بسیاری پیدا کردند و تجربه های مختلفی را سوار بر یک موتور سیکلت قدیمی مدل نورتون 500 با عبور از آرژانتین، شیلی، پرو، کلمبیا و ونزوئلا بدست آوردند و این سفر را به سر انجام رساندند. این دو دوست در حالی که کاملاً متحول شده بودند از سفر بازگشتند. دیدن بدبختی و فلاکتی که گریبانگیر مردم آمریکای لاتین شده بود، آنها را تحت تاثیر قرار داد. علی الخصوص تجربه کار در مركز نگهداری جزامیان در پرو، تاثیر بسزایی بر آنها گذاشت.

در سال 2002 والتر سالس مصمم شد تا فيلمي بر پایه این داستان بسازد كه در نتیجه آن، فیلم  خاطرات سفر با موتور سیکلت به تهیه کنندگی رابرت ردفورد  و مایکل نوزیک و همکاری شبکه چهار انگلستان تهیه شد.  جیانی مینا از خویشاوندان چه گوارا و وکیل آلبرتو گرانادو، در ساخت این فیلم همکاری کرد و در جریان این همکاری بود که تصمیم به کارگردانی فیلم  سفر با چه گوارا گرفت. او از تنها فرد بازمانده از سفر، آلبرتو گرانادو، دعوت به عمل آورد و با پیدا کردن بازیگر مناسب برای این نقش، فیلمبرداری آن را از سر گرفت.

اکنون 50 سال از زمانی که  گرانادو به دعوت فرمانده چه گوارا پاسخ گفته بود، می گذشت. او ساکن کوبا بود و با 81 سال عمر، سفر پرماجرای خود را دوباره ازسر می گرفت. تفکر خاصی در پشت پرده ساخت این مستند وجود داشت که آنها را وامی داشت که خاطرات و عقاید گرانادو را زمانبندی کنند و با افزودن صحنه هایی به آن، فیلم را بسازند. بازیگری که نقش گرانادو را به عهده داشت، رودریگو دلاسرنا، جوانی آرژانتینی و خویشاوند مادر چه گوارا بود و نقش چه گوارا را، گائل گارسیا برنال، هنر پیشه مکزیکی فیلم  آمورس، بازی میکرد. بازیگران با حضور گرانادو و بازگویی خاطرات از زبان او در اجرای هرچه بهتر نقش خود بهره بردند. در پس مواجه این صحنه ها، مستندی عمیق و جالب توجه بوجود آمد.